voor mijn vier
leef-en werkgenoten
broodhuis
je zult in Bethelem
bij de velden van Efratha
geboren zijn
dat huis van brood
de stad van David
zélf ben je brood
je deelt je uit
offert je op
tot het laatste toe
tot de dood er op volgt
doe je de wil van De Vader
althans.....................Jezus dé Messias, Zoon van God
amen
zaterdag 7 februari 2015
woensdag 4 februari 2015
Mijn werk van de laatste weken
Iedere woensdag mocht ik Corrie helpen met het verlenen van thuiszorg aan Russische Joden die aliya gemaakt hebben en nu in Israël wonen. Rond 9.00 haalde Corrie mij met haar auto op en gingen we op pad. We hadden een vaste route en waren dan rond 16.00 klaar. Ik heb deze dagen als heel bijzonder ervaren. Het is een voorrecht om op deze manier in gezinssituaties een kijkje te mogen nemen en hun verhaal te horen. Corrie spreekt heel goed Russisch en kan met deze mensen goed communiceren. In de gesprekken vertaalde ze steeds voor mij zodat ik me deelgenoot voelde. Dat heb ik heel erg gewaardeerd. Ook vond ik het indrukwekkend om te zien hoe Corrie met deze mensen omgaat. Voor we bij de cliënten naar binnen gingen, werd er eerst in de auto gebeden. Behalve de fysieke zorg heeft Corrie ook veel oog voor de geestelijke en emotionele zorg voor deze mensen. We hebben mensen gedoucht, bedden verschoond, badkamers schoongemaakt en vloeren gedweild. Ook hebben we met mensen gezongen, hebben ze mogen zegenen en we hebben veel gelachen. De meeste mensen zijn seculiere joden maar we konden hen hoop geven en Gods liefde met ze delen. De zorg wordt erg gewaardeerd. De waardering komt tot uiting in een maaltijd, thee of koffie met iets lekkers, een hand die niet los wilt laten of de stem die Corrie steeds terug roept. De Russische borsch heb ik al weten te waarderen bij ons wekelijkse bezoekjes. Veel mensen zijn erg eenzaam en zien wekelijks uit naar het bezoekje van Corrie. Ook kwamen we veel armoede tegen en gezinnen met problemen zoals werkloosheid, alcoholisme en verwaarlozing. Wat ik heel erg fijn vond was de rust en de tijd die we hadden voor de cliënten. In Nederland ben ik werkzaam in de thuiszorg. Ik voel me dan vaak opgejaagd omdat de volgende cliënt al wacht en we onvoldoende tijd hebben voor de cliënten. Deze woensdagen zijn een hele verrijking voor me geweest en ben dankbaar voor deze ervaring.
Verder heb ik iedere maandag en donderdag samen met Ben, bij het Domari zigeuner centrum gewerkt. Het centrum heeft tot doel het behouden en ondersteunen van de Domari cultuur en gemeenschap. Er is een klas lokaal waar s'middags de kinderen komen voor het maken van huiswerk. Daarbij is een leerkracht die hun helpt met de opdrachten en extra bijles geeft. De kinderen krijgen een maaltijd aangeboden. Iedere zaterdag komen er enkele dames voor naai werkzaamheden. Materialen die ze maken, hopen ze dan weer te kunnen verkopen. In de toekomst wilt het centrum ook kooklessen gaan geven. Men is nu bezig om het centrum daarvoor klaar te maken. Ben heeft veel klus werkzaamheden verricht en ik heb huishoudelijke taken, koken en wat tuinwerkzaamheden gedaan. We hebben daar de afgelopen twee maanden ook met plezier gewerkt.
De dinsdagen ging ik met Henriëtte naar Jemima in Beit Jala. Zij werkte op de woongroep en ik hielp dan bij de dagopvang 'Eber'. Ik werkte bij de jongste groep die veel begeleiding en verzorging nodig had. Zie het verslag van Henriëtte. Verder vond ik het boeiend om samen met Palestijnse begeleiders te werken en heb van hen mogen horen hoe het is om als christen Palestijn in de Westbank te wonen. Ook hoe zij tegenover Israël staan. De één staat daar negatiever tegenover dan de ander. Veel heeft te maken met persoonlijke ervaringen. Hun positie is niet makkelijk.
Al met al heb ik enorm genoten van deze twee maanden en ga ik met meer inzicht, een voldaan gevoel en een dankbaar hart terug naar Nederland.
Shalom vanuit Jeruzalem, Coby
Verder heb ik iedere maandag en donderdag samen met Ben, bij het Domari zigeuner centrum gewerkt. Het centrum heeft tot doel het behouden en ondersteunen van de Domari cultuur en gemeenschap. Er is een klas lokaal waar s'middags de kinderen komen voor het maken van huiswerk. Daarbij is een leerkracht die hun helpt met de opdrachten en extra bijles geeft. De kinderen krijgen een maaltijd aangeboden. Iedere zaterdag komen er enkele dames voor naai werkzaamheden. Materialen die ze maken, hopen ze dan weer te kunnen verkopen. In de toekomst wilt het centrum ook kooklessen gaan geven. Men is nu bezig om het centrum daarvoor klaar te maken. Ben heeft veel klus werkzaamheden verricht en ik heb huishoudelijke taken, koken en wat tuinwerkzaamheden gedaan. We hebben daar de afgelopen twee maanden ook met plezier gewerkt.
De dinsdagen ging ik met Henriëtte naar Jemima in Beit Jala. Zij werkte op de woongroep en ik hielp dan bij de dagopvang 'Eber'. Ik werkte bij de jongste groep die veel begeleiding en verzorging nodig had. Zie het verslag van Henriëtte. Verder vond ik het boeiend om samen met Palestijnse begeleiders te werken en heb van hen mogen horen hoe het is om als christen Palestijn in de Westbank te wonen. Ook hoe zij tegenover Israël staan. De één staat daar negatiever tegenover dan de ander. Veel heeft te maken met persoonlijke ervaringen. Hun positie is niet makkelijk.
Al met al heb ik enorm genoten van deze twee maanden en ga ik met meer inzicht, een voldaan gevoel en een dankbaar hart terug naar Nederland.
Shalom vanuit Jeruzalem, Coby
vrijdag 30 januari 2015
woensdag 28 januari 2015
Olive Wood en Beit Yousef
Olive Wood en Beit Yousef, dat zijn de werkplekken waar ik me de laatste zeven weken uit heb kunnen leven. Olivewood is een beschermde werkplaats in Betlehem waar vier jonge mannen met een beperking plus twee jonge mannen zonder beperking producten maken van olijfhout. Peter is de leidinggevende, een man die al meer dan twintig jaar in Israël woont en werkt met zijn gezin.
Peter is vorig jaar verhuisd naar deze locatie en ze waren nog niet toegekomen aan het inrichten van de werkplaats. Produceren was tot nu toe belangrijker dan het opbouwen van kasten, het creëren van plank ruimte,het ophangen van brandblussers en een heleboel meer van dat soort zaken die het werken in een beperkte ruimte vol met stapels te verwerken hout, machines, werktafels en dozen met voorraad een stuk gemakkelijker maken.
Peter is op het ogenblik erg met de toekomst van de werkplaats bezig dus deze klussen passen mooi in dat plaatje. Dat God precies weet wat nodig is blijkt ook hier weer, want wij hebben ook Ben in de BB groep. Ben is erg kundig met computers en van programmeren heeft hij ook een behoorlijke plak kaas gegeten. Het duurde even voordat Peter enthousiast raakte voor Ben zijn gedachten maar sinds de vonk oversloeg zit Ben tot 's avonds half elf in het BB huis te werken om de boel voor volgende week donderdag af te krijgen. Hij heeft er plezier in, vooral als hij een programma klaar heeft en het aan Peter overdraagt en ziet dat hij er mee uit de voeten kan.
Zo helpen we op verschillende manieren dat dit mooie project toekomstbestendig gemaakt wordt. U kunt hier ook aan bijdragen door de artikelen die hier met veel aandacht en liefde gemaakt worden te bestellen.
Dit kan via: olivewoodbethlehem.blogspot.nl
Love into Action is een kleine Engelse organisatie die werkt vanuit Beit Sahour, een plaats grenzend aan Betlehem. Laurens en Sharon hebben sinds januari vorig jaar daar een huis, Beit Yousef, waar gehandicapte Arabische kinderen voor kortere tijd kunnen logeren, zodat het thuisfront wat rust krijgt. In deze cultuur is het heel gewoon dat ouders met een beperkt kind dit ergens opsluiten of aan de ketting leggen omdat ze niet weten wat ze anders met dit kind aan moeten. Vaak kunnen deze kinderen niet met bestek omgaan en proppen ze wat hen ook maar wordt voorgezet met hun handen naar binnen. Ook naar het toilet gaan is iets wat niet vanzelfsprekend is. In Beit Yousef hebben ze dan ook " dubbele" wc's een gewone- en een hurk wc.
De verhalen van wat de de werkers bij de gezinnen die ze bezoeken zien en meemaken zijn soms erg verdrietig.
Ze zitten nog in de opstartfase, het huis is in gebruik genomen en nu zijn ze bezig om een team van betrouwbare mensen te vormen om 24/7 zorg te kunnen bieden. Hun motto is : Making the difference, one family at the time. Deze geweldige mensen springen niet verder dan hun polsstok lang is, dat heb ik wel begrepen in de gesprekken die we gehad hebben.
Mijn bezigheden hier waren ook hier van praktische aard. De garage inrichten met stellingen om spullen in op te bergen, de tuin ontginnen, en schilderwerk aan de garagedeuren. Het zijn dingen die niet hoog op het lijstje staan als je met gehandicapten werkt maar als de buitenboel op orde is werkt het wel een stuk prettiger. Ook voor de mensen die hun kinderen aan de zorg van Beit Yousef toevertrouwen is het prettig als het netjes is rond de deur. Voor meer info: www.loveintoaction.org
Deze twee werkplekken, de een, rumoerig en gezellig en met mensen om me heen, de ander, aan de rand van het dorp en meestal alleen,buiten aan het werk hebben op mij een diepe indruk gemaakt.
Shalom,
Ailje
Peter is vorig jaar verhuisd naar deze locatie en ze waren nog niet toegekomen aan het inrichten van de werkplaats. Produceren was tot nu toe belangrijker dan het opbouwen van kasten, het creëren van plank ruimte,het ophangen van brandblussers en een heleboel meer van dat soort zaken die het werken in een beperkte ruimte vol met stapels te verwerken hout, machines, werktafels en dozen met voorraad een stuk gemakkelijker maken.
Peter is op het ogenblik erg met de toekomst van de werkplaats bezig dus deze klussen passen mooi in dat plaatje. Dat God precies weet wat nodig is blijkt ook hier weer, want wij hebben ook Ben in de BB groep. Ben is erg kundig met computers en van programmeren heeft hij ook een behoorlijke plak kaas gegeten. Het duurde even voordat Peter enthousiast raakte voor Ben zijn gedachten maar sinds de vonk oversloeg zit Ben tot 's avonds half elf in het BB huis te werken om de boel voor volgende week donderdag af te krijgen. Hij heeft er plezier in, vooral als hij een programma klaar heeft en het aan Peter overdraagt en ziet dat hij er mee uit de voeten kan.
Zo helpen we op verschillende manieren dat dit mooie project toekomstbestendig gemaakt wordt. U kunt hier ook aan bijdragen door de artikelen die hier met veel aandacht en liefde gemaakt worden te bestellen.
Dit kan via: olivewoodbethlehem.blogspot.nl
Love into Action is een kleine Engelse organisatie die werkt vanuit Beit Sahour, een plaats grenzend aan Betlehem. Laurens en Sharon hebben sinds januari vorig jaar daar een huis, Beit Yousef, waar gehandicapte Arabische kinderen voor kortere tijd kunnen logeren, zodat het thuisfront wat rust krijgt. In deze cultuur is het heel gewoon dat ouders met een beperkt kind dit ergens opsluiten of aan de ketting leggen omdat ze niet weten wat ze anders met dit kind aan moeten. Vaak kunnen deze kinderen niet met bestek omgaan en proppen ze wat hen ook maar wordt voorgezet met hun handen naar binnen. Ook naar het toilet gaan is iets wat niet vanzelfsprekend is. In Beit Yousef hebben ze dan ook " dubbele" wc's een gewone- en een hurk wc.
De verhalen van wat de de werkers bij de gezinnen die ze bezoeken zien en meemaken zijn soms erg verdrietig.
Ze zitten nog in de opstartfase, het huis is in gebruik genomen en nu zijn ze bezig om een team van betrouwbare mensen te vormen om 24/7 zorg te kunnen bieden. Hun motto is : Making the difference, one family at the time. Deze geweldige mensen springen niet verder dan hun polsstok lang is, dat heb ik wel begrepen in de gesprekken die we gehad hebben.
Mijn bezigheden hier waren ook hier van praktische aard. De garage inrichten met stellingen om spullen in op te bergen, de tuin ontginnen, en schilderwerk aan de garagedeuren. Het zijn dingen die niet hoog op het lijstje staan als je met gehandicapten werkt maar als de buitenboel op orde is werkt het wel een stuk prettiger. Ook voor de mensen die hun kinderen aan de zorg van Beit Yousef toevertrouwen is het prettig als het netjes is rond de deur. Voor meer info: www.loveintoaction.org
Deze twee werkplekken, de een, rumoerig en gezellig en met mensen om me heen, de ander, aan de rand van het dorp en meestal alleen,buiten aan het werk hebben op mij een diepe indruk gemaakt.
Shalom,
Ailje
Mijn werk in Jemima
.
Vier dagen in de week reis ik met de bus van Jeruzalem naar
Beit Jala. Dat is iedere dag weer een
avontuur. Vanochtend heb ik maar 40 minuten op de bus staan wachten.
Gelukkig is het tot nu toe altijd goed gegaan bij de
checkpoint.
Om 9 uur word ik bij Lemuel , een woongroep in het Jemima
care gebouw waar de jongste kinderen wonen, verwacht. Het is tot nu toe altijd
gelukt om op tijd te zijn. De kinderen die daar wonen zijn dan bijna klaar om
naar “school” te gaan. Om 9.15 uur brengen we de drie jongens naar het
dagbesteding gebouw (Eber). Het meisje blijft op de groep, ze heeft te veel
zorg nodig om naar dagbesteding te gaan. Daarbij komen nog twee meisjes en een
jongen van buiten af naar onze groep omdat zij ook te veel zorg nodig hebben.
Elke morgen wordt op Eber de dag begonnen met alle
medewerkers van de dagbesteding door een stuk uit de bijbel te lezen (in het
Arabisch) en 1 iemand die bid (meestal in het Engels). Dit duurt niet heel
lang, maar toch mooi om op deze manier met elkaar de dag te starten.
Na de dagopening met de medewerkers druppelen de kinderen
rustig (of soms juist met veel drukte) binnen. Sommigen gebracht door hun
ouders, thuis opgehaald door de Jemima chauffeur of gebracht vanaf het Jemima
care-gebouw waar ook veel van de cliënten wonen.
Er komen hier kinderen van alle niveaus. Met of zonder
rolstoel, waterhoofd, syndroom van down, in grote of kleine mate autistisch,
veel lichamelijke beperkingen, ontwikkelingsachterstand, doof en/of blind,
iedereen is welkom.
Er zijn 8 klasjes, variërend van 3 tot 6 kinderen met 1 of 2
begeleiders. Ze zijn zo goed mogelijk qua mogelijkheden bij elkaar geplaatst.
Echt respect voor de medewerkers want ze doen dit 5 dagen in de week van 9.00 –
15.00 uur . Ze hebben altijd dezelfde klas met vaak weinig vooruitgang en soms
weinig interactie. Een grote uitdaging om van elke dag weer iets leuks te
maken. Elke klas begint hier met een dagopening, vaak met het zingen van
liedjes.
Van al die drukte merken wij niets omdat we in een ander
gebouw zitten, dat is soms wel eens jammer maar voor de kinderen is het beter.
Wij doen van alles met de kinderen. We beginnen met het
klaarmaken van de sonde voeding en de fruithapjes daarna is de dagopening die
bestaat uit het zingen van Elly en Rikkert liedjes in het Nederlands en ook
Arabische en/of Engelstalige liedjes. De kinderen liggen of zitten tijdens de
dagopening vaak bij ons op schoot wat ze heerlijk vinden. Niet één van de
kinderen kan praten.
We wandelen met ze in hun rolstoel, we gaan naar de snoozel
kamer, en ze krijgen fruit en warm eten. We maken het fruit en eten voor ieder
kind apart klaar, de een krijgt het via een sonde, een ander gepureerd in een
fles of met een lepeltje en sommige kinderen kunnen gewoon eten eten.
De kinderen zijn snel moe dus ze slapen ook regelmatig een
poosje. Het zijn stuk voor stuk prachtige kinderen en ik vind het heerlijk om
voor ze te zorgen en lekker met ze te knuffelen.
Op donderdagochtend komen alle kinderen bij elkaar om te
zingen en naar een bijbel verhaal te luisteren. Dit is echt een feest om mee te
maken ook de kerstviering was geweldig. Daar werd het kerstverhaal gespeeld
door de kinderen die allemaal verkleed waren voor de rol die ze mochten spelen.
Er werden kerstliederen gezongen en gedanst op Arabische muziek.
Rond 15.00 uur brengen we de kinderen die uit de omgeving
van Beit Jala komen weer naar de Jemima bus en halen de kinderen die op Lemuel
wonen op.
De dekens die je op 1 van de foto`s ziet zijn gemaakt door mini reveilgangers.
Op de mini reveilweek heb ik mensen gevraagd granny`s te gaan haken en het resultaat : 4 grote dekens en 5 kleine dekens die allen met veel dank ontvangen zijn.
We gaan nog even door want de winters zijn koud hier.
Morgen is alweer de laatste werkdag van deze weekend dan nog
1 week te gaan
Die 2 maanden zijn
omgevlogen.
Shalom,
Henriëtte
zondag 25 januari 2015
bedoeïenen
verpauperd
geen faciliteiten
geconfiskeerd land
autonoom
zelfvoorzienend
Joods antropologe Yeela Raaman
geiten én ezels
dé ezel-
één en al nederigheid
één en al grandeur
hoe ook bepakt
met of zonder toeristen
hoe ook voortgedreven
de ezel houdt zijn stand hoog
rijdier van De Messias the Lord
Hij, toppunt van nederigheid
verpauperd
geen faciliteiten
geconfiskeerd land
autonoom
zelfvoorzienend
Joods antropologe Yeela Raaman
geiten én ezels
dé ezel-
één en al nederigheid
één en al grandeur
hoe ook bepakt
met of zonder toeristen
hoe ook voortgedreven
de ezel houdt zijn stand hoog
rijdier van De Messias the Lord
Hij, toppunt van nederigheid
woensdag 21 januari 2015
dit is het dus
stad van vrede
nou, vergeet het maar
stad van tweedracht
stad van bedelaars
stad van gaarkeukens
stad van in het zwart
geklede kerkleiders
met deftige chauffeur
stad van souvenirs
stad van kitsch
stad van commercie
stad van overleven
maar weet je
Hij geeft het niet op
en ik droom
mijn droom
Jeruzalem!
of je wilt
of niet
je zult eraan geloven!
stad van vrede
nou, vergeet het maar
stad van tweedracht
stad van bedelaars
stad van gaarkeukens
stad van in het zwart
geklede kerkleiders
met deftige chauffeur
stad van souvenirs
stad van kitsch
stad van commercie
stad van overleven
maar weet je
Hij geeft het niet op
en ik droom
mijn droom
Jeruzalem!
of je wilt
of niet
je zult eraan geloven!
Abonneren op:
Reacties (Atom)