.
Vier dagen in de week reis ik met de bus van Jeruzalem naar
Beit Jala. Dat is iedere dag weer een
avontuur. Vanochtend heb ik maar 40 minuten op de bus staan wachten.
Gelukkig is het tot nu toe altijd goed gegaan bij de
checkpoint.
Om 9 uur word ik bij Lemuel , een woongroep in het Jemima
care gebouw waar de jongste kinderen wonen, verwacht. Het is tot nu toe altijd
gelukt om op tijd te zijn. De kinderen die daar wonen zijn dan bijna klaar om
naar “school” te gaan. Om 9.15 uur brengen we de drie jongens naar het
dagbesteding gebouw (Eber). Het meisje blijft op de groep, ze heeft te veel
zorg nodig om naar dagbesteding te gaan. Daarbij komen nog twee meisjes en een
jongen van buiten af naar onze groep omdat zij ook te veel zorg nodig hebben.
Elke morgen wordt op Eber de dag begonnen met alle
medewerkers van de dagbesteding door een stuk uit de bijbel te lezen (in het
Arabisch) en 1 iemand die bid (meestal in het Engels). Dit duurt niet heel
lang, maar toch mooi om op deze manier met elkaar de dag te starten.
Na de dagopening met de medewerkers druppelen de kinderen
rustig (of soms juist met veel drukte) binnen. Sommigen gebracht door hun
ouders, thuis opgehaald door de Jemima chauffeur of gebracht vanaf het Jemima
care-gebouw waar ook veel van de cliënten wonen.
Er komen hier kinderen van alle niveaus. Met of zonder
rolstoel, waterhoofd, syndroom van down, in grote of kleine mate autistisch,
veel lichamelijke beperkingen, ontwikkelingsachterstand, doof en/of blind,
iedereen is welkom.
Er zijn 8 klasjes, variërend van 3 tot 6 kinderen met 1 of 2
begeleiders. Ze zijn zo goed mogelijk qua mogelijkheden bij elkaar geplaatst.
Echt respect voor de medewerkers want ze doen dit 5 dagen in de week van 9.00 –
15.00 uur . Ze hebben altijd dezelfde klas met vaak weinig vooruitgang en soms
weinig interactie. Een grote uitdaging om van elke dag weer iets leuks te
maken. Elke klas begint hier met een dagopening, vaak met het zingen van
liedjes.
Van al die drukte merken wij niets omdat we in een ander
gebouw zitten, dat is soms wel eens jammer maar voor de kinderen is het beter.
Wij doen van alles met de kinderen. We beginnen met het
klaarmaken van de sonde voeding en de fruithapjes daarna is de dagopening die
bestaat uit het zingen van Elly en Rikkert liedjes in het Nederlands en ook
Arabische en/of Engelstalige liedjes. De kinderen liggen of zitten tijdens de
dagopening vaak bij ons op schoot wat ze heerlijk vinden. Niet één van de
kinderen kan praten.
We wandelen met ze in hun rolstoel, we gaan naar de snoozel
kamer, en ze krijgen fruit en warm eten. We maken het fruit en eten voor ieder
kind apart klaar, de een krijgt het via een sonde, een ander gepureerd in een
fles of met een lepeltje en sommige kinderen kunnen gewoon eten eten.
De kinderen zijn snel moe dus ze slapen ook regelmatig een
poosje. Het zijn stuk voor stuk prachtige kinderen en ik vind het heerlijk om
voor ze te zorgen en lekker met ze te knuffelen.
Op donderdagochtend komen alle kinderen bij elkaar om te
zingen en naar een bijbel verhaal te luisteren. Dit is echt een feest om mee te
maken ook de kerstviering was geweldig. Daar werd het kerstverhaal gespeeld
door de kinderen die allemaal verkleed waren voor de rol die ze mochten spelen.
Er werden kerstliederen gezongen en gedanst op Arabische muziek.
Rond 15.00 uur brengen we de kinderen die uit de omgeving
van Beit Jala komen weer naar de Jemima bus en halen de kinderen die op Lemuel
wonen op.
De dekens die je op 1 van de foto`s ziet zijn gemaakt door mini reveilgangers.
Op de mini reveilweek heb ik mensen gevraagd granny`s te gaan haken en het resultaat : 4 grote dekens en 5 kleine dekens die allen met veel dank ontvangen zijn.
We gaan nog even door want de winters zijn koud hier.
Morgen is alweer de laatste werkdag van deze weekend dan nog
1 week te gaan
Die 2 maanden zijn
omgevlogen.
Shalom,
Henriëtte
Geen opmerkingen:
Een reactie posten