De bussen in diverse kleuren kennen we onderhand wel dus
gaan we voor de afwisseling en voor het mooie traject door de bergen tussen
Jerusalem en Tel Aviv met de trein. De tegenstelling tussen dit traject en het
stuk tussen Tel Aviv en Haifa was enorm. Het eerste deel hadden we een
treinstel voor ons alleen en als er in de rest van de toch wel lange trein nog
15 man zaten dan was je er helemaal. Het was echt zo'n boemeltje, met een
dieselloc en een vaartje van 50 km de bergen door. Dit had ook zijn voordelen
want je had alle tijd om van het voorbij trekkende landschap te genieten. Toen
we op het vlakkere land richting het noorden kwamen zagen we daar de gevolgen
van de zware buien die er aan de kust gevallen zijn. Snel stromende beken langs
het spoor en modderige stromen die van de met sinaasappelbomen beplante
hellingen kwamen zetten.
In Tel Aviv moesten we overstappen en samen met een heleboel
anderen zorgden we voor een uitpuilende trein naar Haifa. Deze reed gelukkig
wel een stuk sneller.
Naar het Bethel Hostel lopen was ongeveer een kwartier, dit
verlengden we door onderweg even een koffiestop in te lassen op een terrasje .
Na de incheck hadden we nog twee uur voor onszelf voordat we de wandeling
aanvingen naar Beit Scandinavia waar we om 19.00 verwacht werden voor de sjabbat
maaltijd. Beit Scandinavia is een hostel
voor vrijwilligers in Israël. Het is 31 jaar geleden gestart door een nu 87
jaar oude Noorse dame. De dame in kwestie is weliswaar niet meer zo goed ter
been maar ze geniet nog volop van de aanwezigheid van de ongeveer 25 aanwezige
vrijwilligers uit alle delen van Israël. Vanzelfsprekend runt ze deze
onderneming niet alleen. Ook dit gebeurt met vrijwilligers. Deze avond waren er
een viertal Noren op leeftijd ( 70 plus) die hier voor een maand de gelederen
kwamen versterken. Ik kon uitgebreid met hen kennismaken want ik zat met hen
aan een apart tafeltje. Weer erg leuke gesprekken gehad met deze kleurrijke Scandinaviërs.
De rest van de groep zat verspreid tussen de aanwezigen en vermaakte zich ook
prima.
Er is op deze avonden ( elke vrijdag ) altijd een Jezus als
Messias belijdende rabbijn bij die de plichtplegingen die bij een
sjabbatsmaaltijd horen doet, de schepper van de vrucht der wijnstok en van de
gever van het graan wordt gezegend, je deelt brood en wijn met elkaar en krijgt
een eenvoudige doch voedzame maaltijd. Na
een wandeling langs de Middellandse Zee weer naar het hostel terug.
De zaterdag is hier de sjabbat, de rustdag. In Haifa is het
niet zo oorverdovend rustig als in Jerusalem maar verschil is er wel. Wij
begonnen de dag na een gezamenlijk ontbijt met de gang naar een messiaanse
gemeente die uit Jezus als hun Messias belijdende Joodse en Russische
Israëliërs bestaat plus christen Arabieren. Deze wonderlijk samengestelde
gemeente wordt geleid door een Arabische voorganger.
De dienst was een aangename mix van getuigenissen zingen en
een preek die gehouden werd door de directeur van het ernaast gelegen
bejaardentehuis Ebenezer. Hier gaan we morgen nog een bezoek brengen. De preek
ging over het voorwerp staf. Het is aan de ene kant een praktisch
gebruiksvoorwerp, bv van een herder. Aan de andere kant wordt er ook autoriteit
aan verleend. De diensten duren hier rustig 2.5 tot 3 uur, dit is dan wel
inclusief koffie en fellowship. Tijdens dit laatste hadden verschillenden van
ons weer boeiende gesprekken. Al met al was het ongeveer half twee voor het
pand verlieten om ons tegoed te doen aan een warme maaltijd in een Arabisch
restaurant. Na deze smulpartij, want dat was het, hadden we een ontmoeting met
Johanneke, een Nederlandse vrouw die met een Arabische man is getrouwd. Zij nam
ons op sleeptouw door het oude gedeelte van Haifa en wist hier boeiend over te
vertellen, vooral over de opkomst en teloorgang van de Duitse Tempeliers die
hier gewoond hebben.
Tijdens de rondwandeling kwamen we ook langs de school van
de Sisters of Nazareth. Dit is een Katholieke school die in Haifa en omgeving
voorziet in christelijk onderwijs en dat al vanaf 1854 met als motto " het
is zaliger te geven dan te ontvangen". Johanneke en haar man hebben een
stichting opgericht met als doel fondsen te werven voor de nieuwbouw van het
kleuterschool gedeelte van de school. Het is de enige school in de omgeving die
christelijk onderwijs geeft van kleuterschool tm voortgezet onderwijs. De
directeuren van de organisaties die hierna nog besproken worden hebben hier ook
hun onderwijs genoten en zeggen beiden dat ze niet weten waar ze geweest zouden
zijn zonder. Info@vriendenvanhaifa.nl
Zondag startten we de dag met een vroeg ontbijt en na de
verschuldigde penningen afgedragen te hebben voor bewezen diensten gingen we op
pad naar de Camelite Subway. Deze ondergrondse bracht ons in ongeveer tien
minuten naar de uitzichtpunten op de berg Karmel. Een aantal van ons dacht uit
te stappen in een wijds landschap op of vlakbij de bergtop. Niet dus, we kwamen
weer boven de grond in een ander stadsdeel. We moesten even zoeken maar toen
vonden we de gewenste uitzichtplekken. Door de lichte nevel was het uitzicht
wat beperkt maar wat we zagen was de moeite waard. We hadden niet zoveel tijd
om op ons gemak te gaan zitten want we zouden lopend weer naar beneden gaan
want om half twaalf werden we verwacht in het al eerder genoemde bejaardentehuis.
Ebenezer is het enige bejaardentehuis in Israël met een
christelijke identiteit, het bestaat ongeveer 38 jaar. Er wonen 36 ouderen, de
meesten redelijk zelfstandig, een klein gedeelte heeft intensievere zorg nodig.
Men is bezig met renovatieplannen om het gebouw aardbeving
bestendig te maken. Als men dit doet mag
er een verdieping opgezet worden en hier wil men de verpleegzorg verder
uitbouwen.. Een derde van de bewoners heeft
een Russische achtergrond, gelukkig zijn er onder het personeel ook Russen
zodat er ook met het gecommuniceerd kan worden. Naar afkomst wordt dus niet
gekeken, wel wordt er gevraagd of men christen is en gedoopt is. Er wordt hier
geen sjekel overheidsgeld ontvangen omdat men dan met de identiteit in de knoei
komt. Veel geld komt uit de Scandinavische landen en met het geld dat de
bewoners inbrengen kan men het redelijk doen.
Tijdens de maaltijd die we er tussen de middag gebruikten
had ik nog een gesprek met de echtgenote van de directeur die me deelgenoot
maakte van wat hun dochters mee hadden gemaakt tijdens hun tijd in het leger.
Ik weid hier niet over uit maar ik zat met tranen in de ogen te luisteren.
Als laatste op de agenda stond een bezoek aan House of Hope.
Dit is een huis waar ze gevangenen die twee derde van hun straf hebben
uitgezeten opvangen en een re-integratie programma met ze doorlopen. Hier
noemen ze dit een "halfway house". Het is gevestigd in een kerk met
bijgebouwen die het gezin Shehade meer dan dertig jaar geleden kreeg
aangeboden. De gebouwen zijn door de in 2000 overleden Arabische echtgenote van
de directrice Agnes Shehade-Bieger, een Zwitserse van geboorte, eigenhandig
gerestaureerd met hulp van vele vrijwilligers. Tegenwoordig bieden ze
re-integratie programma's aan 16 inwonende gedetineerden. De oudste zoon van
wie we de rondleiding plus uitleg kregen vertelde dat zijn eerste kinderoppas
een gedetineerde was. Verder organiseren ze activiteiten voor jeugd voor wie de
kans op afglijden naar criminaliteit erg groot is. Als derde bieden ze kansarme
gezinnen professionele en praktische hulp. Agnes wordt geassisteerd door drie
van haar zonen, een aantal professionele krachten en vrijwilligers. Het bijzondere
is ook hier dat er niet naar achtergrond gekeken wordt. niet in aanmerking. Als je
met deze Agnes en haar oudste zoon in hun sober ingerichte huiskamer zit en de
verhalen hoort denk je voor de zoveelste keer dit weekend: wat zijn we
bevoorrecht dat je deze mensen allemaal mag ontmoeten.
Het was een geweldig mooi weekend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten