Op pad naar Bethel en Shilo

Afgelopen zondag zijn we op stap geweest met een gids om wat plekken van het oude Israel te bezoeken. Na een gezamenlijke bak koffie gingen we in een gammele jeep op weg naar Shilo en Bethel in de streek, die eens de stam Benjamin toebehoorde. Bethel ligt net iets ten noord-oosten van Ramallah. Onderweg passeerden we nieuw gebouwde dorpen van de PA met prachtige huizen, die volgens onze gids helemaal leeg stonden. Dat konden we bijna niet geloven. Maar toen we aan het eind van de dag in de schemering terug reden, zagen we hoe donker de plaatsen waren, terwijl andere dorpen fel verlicht waren. Vreemd en jammer te bedenken dat er huizen leeg staan, terwijl zo vele Palestijnen nog in armzalige vluchtelingenkampen leven.

Door naar Beth El (huis van God).  Daar krijgen we eerst een in de rots uitgehakte wijnpers te zien. Natuurlijk was een mikva (ritueel reinigingsbad) in de buurt. Wel met schone voetjes de wijnpers treden! We zien de rots waar Jacob zijn hoofd neerlegde en droomde van een ladder, die tot in de hemel reikte, waarop engelen opklommen en afdaalden. “Warempel”, riep Jacob uit, “Dit is het Huis van God, en ik heb het niet geweten”. Zou dit land nog steeds “Gods Huis” zijn, zonder dat we het weten? Er is veel te zien en verkennen rondom deze heuvel, maar het is koud en winderig, dus we stappen in en gaan verder naar Shilo.

Shilo ligt een paar kilometer noordelijker. Daar vinden we ook een (illegale) joodse nederzetting, die in 1978 door één man in een kleine caravan is gestart, nadat zijn broer door terroristen werd vermoord. Intussen is het uitgegroeid tot een aardig dorp. De heuvel rondom is weer groen van de wijnstokken en andere gewassen, die ze hier verbouwen.  Zo komen bijbelse profetieën weer tot leven, nadat de Turken tijdens de Ottomaanse periode het land hadden kaal geschoren en verwoest. Toch hebben velen hier moeite mee, omdat het het vredesproces dwarsboomt. Dwarsliggende illegale settlers of vrome en hardwerkende joodse idealisten?

We kopen wat pita broodjes en hummus voor de lunch, die we in het bezoekerscentrum opeten. Vervolgens zien we een film, die ons terug brengt naar de tijd van het oude Israel. In Shilo is het land tussen de 12 stammen verdeeld en daar heeft 369 jaar lang de tabernakel van de Heer gestaan. Daar heeft Hanna gebeden om een zoon en Samuel als profeet dienst gedaan. Hier liggen de wortels van het volk Israel.

Daarna rondgewandeld op de oude ruïne. We zien de overblijfselen van een olijfpers, een byzantijnse kerk en de plek waar de tabernakel gestaan moet hebben.  Daar staan de vlaggen opgesteld, één voor elke stam. We tellen er 11. Elf? Dat kan niet! We zetten snel een omgewaaide vlag van één van de stammen rechtop; ziedaar, onze bijdrage aan de wederopbouw van Israel!

Het is best fris, het waait en regent licht. We nemen nog een warme bak koffie voor we aan de terugtocht beginnen. Moe en voldaan komen we in het donker bij ons appartement aan. We hebben veel gehoord en gezien. Kortom, een geslaagde dag.

Terwijl ik dit stukje schrijf, zijn we intussen een paar dagen verder. De temperatuur ligt zo rond het vriespunt en het heeft gisteren en vandaag wat geregend en gesneeuwd. Jeruzalem is hiermee geheel ontregeld! Scholen worden gesloten, mensen verschijnen niet op het werk, bussen rijden amper. Je weet niet wat je overkomt. Wat in Nederland een doorsnee winterse dag is, blijkt hier een stad plat te leggen. Dat wekt eerst verbazing, maar is niet zo vreemd als je het heuvelachtige terrein en de steile wegen van Jeruzalem in ogenschouw neemt.  Vorig jaar hebben automobilisten dagen vastgezeten in de sneeuw. Dat mag niet nog een keer gebeuren.

Groeten vanuit een koud en nat Jeruzalem,   Ben

Oude wijnpers

De heuvel Beth El, waar Jocob zijn droom had

 

Shilo met de 12 vlaggen, waar de tabernakel heeft gestaan